Ik denk vaak dat ik alles verzonnen heb. Mijn vermoeidheid, mijn ziektes, mijn angsten. En ook hem. Toch moet ik over de man met de stropdas vertellen. Hoewel hij die aandacht niet verdient, komt hij steeds terug. Hij is invasief. Hij dringt zich op in mijn gedichten, in de nieuwsberichten op mijn telefoon, in alle plannen die ik maak. Zijn stropdas is blauw. Niet licht- of donkerblauw, maar blauw. Het blauw dat mensen mooi vinden. Lievelingsblauw. Ik snap niet hoe mensen een tekst kunnen schrijven waarin hij niet verschijnt. Hoe ik ooit gedichten kon schrijven waarin hij niet aanwezig was. 'Een topografie van geweld' is een onderbreking. Een boek van een dichter die wordt onderbroken door een gewelddadige figuur die zich opdringt: een man met een stropdas. Het is óók een onderbreking van literaire conventies. Breekt de man met de stropdas in in de dichtbundel, of is het juist de auteur die uit de literaire conventie breekt om zich tot hem te verhouden? Een bundel over de grenzen van taal, over geweld, moederschap en ziekte. Yasmin Namavar is dichter en psychiater. Haar debuut 'verblijf' werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs. 'Een topografie van geweld' is haar tweede bundel.