Een verwittigd man is niets waard
Eric Finck verwerkt een echtscheiding. Om zijn gedachten lam te leggen en vooral niet gek te worden, speelt hij piano, dag in, dag uit. Maar in plaats van zijn verleden de vergetelheid in te spelen, loeien de herinneringen per noot steeds luider in zijn kop.
Dit adembenemende relaas heeft de vorm van een jazzcompositie. Door ritmische motieven en herhalingen ontstaat een hartverscheurend beeld van een man die zijn wonden likt en probeert recht te krabbelen. Een ode aan de liefde, aan vergeving, het helende van een goede maaltijd en, in een donkere vorm, toch ook wel aan het leven zelf.
‘grandioos [Waardering 4 ballen]’
‘Eric is een herkenbare Verhulst-antiheld, een dromer die een paar keer met zijn gezicht tegen de grond is gegaan (….) Phew, als dat maar goed komt, denkt u nu misschien, maar Verhulst is al lang genoeg bezig om er iets grandioos van te maken. [Waardering 4 ballen]’
‘een Verhulst grand cru’
‘…momenteel de grootste stilist van ons taalgebied’
‘een ontroerende ode aan het leven.’
'Banaliteit en euforie, Verhulst laat het moeiteloos en plechtig op elkaar aansluiten.'
‘het boek leest als een trein’
‘Een verwittigd man is een literaire cakewalk, maar eens je de jazzy cadans te pakken hebt, leest het boek als een trein.’
