Hoe kom je op het spoor van wat voor onze ogen verdwijnt? Charlotte Van den Broeck volgt in dit meeslepende boek de gang van de uitgestorven Tasmaanse tijger. Haar reis brengt haar van dierentuinen en natuurhistorische collecties door heel Europa en Australië, en diep in de bush van Lutruwita (Tasmanië), waar enkelingen pootafdrukken en wildcamerabeelden verzamelen in de hoop te kunnen bewijzen dat het dier nog leeft. Aan de hand van de droevige ecologische geschiedenis van de Tasmaanse tijger reflecteert ze over verlies, over hoop in tijden van klimaatcrisis en over de verwoestende en herstellende vermogens van verhalen.

De pers over Een vlam Tasmaanse tijgers:

Een vlam Tasmaanse tijgers blinkt uit door een meerduidigheid die eigen is aan literatuur: met wat de schrijfster hier opdist, vertelt ze meer dan één verhaal. […] Van den Broecks onderzoek confronteert haarzelf – en de lezer – met hoe verhalen gemaakt worden, en hoe die onze blik op de waarheid vormen. – NRC

Naast een zoektocht naar de sporen van een verdwenen diersoort is Een vlam Tasmaanse tijgers ook een pleidooi voor de rol van verhalen bij het repareren van een wereld die we in rap tempo naar de knoppen aan het helpen zijn. – de Volkskrant

Een lichtjes absurd en schijnbaar eenzijdig onderwerp uitwerken tot een rijk, filosofisch en fijnzinnig verhaal: dat kan Charlotte Van den Broeck als geen ander. – De Tijd

De verborgen plek, het ongeziene, het onvertelde, dat is waar haar poëtische taal het meest tot zijn recht komt. – Charlotte Remarque in De Groene Amsterdammer

[…] een bijzonder intelligent en knap geschreven boek. – Stefan Hertmans in De Standaard der Letteren

We roemen haar vasthoudendheid en haar stilistische brille. Dit is het soort literaire non-fictie dat we zelden lezen. – Jury Boekenbon Literatuurprijs 2025