Dit boek vertelt het verhaal van de Durmetuin, de meest unieke tuin van Vlaanderen, maar gaat net zozeer over de vraag waarom we de laatste ‘vrije’ plekken in Vlaanderen niet bebossen.In zijn novelle 'L’Homme qui plantait des arbres' vertelt Jean Giono het verhaal van Elzéard Bouffier, een herder die tienduizenden bomen plantte. Het boek is ontegensprekelijk fictie. Maar het inspireerde velen om er realiteit van te maken. Zo ook in het Oost-Vlaamse Tielrode. Op een boogscheut van de Durme, een oude steenbakkerij en de vroegere scheepwerven van Boel vind je de Durmetuin. Tijdens het interbellum kreeg de grootvader van Christian Wittebroodt het terrein voor 99 jaar in cijnspacht en legde een tuin aan die 'den hof van de generaal' genoemd werd. De kleinzoon transformeerde die tot een bomentuin van onder meer liefst 130 verschillende eikensoorten. Maar in 2019 liep de pachtperiode van de familie Wittebroodt ten einde. De eigenaars lijken niet van plan de pacht te verlengen en de gemeente steekt de handen in de lucht. 'Een weg bomen naar morgen' vertelt het verhaal van de meest unieke tuin van Vlaanderen. Maar het gaat net zozeer over de vraag waarom we de laatste 'vrije' plekken in Vlaanderen niet bebossen met als stramien een gediversifieerde en aan de klimaatwijzigingen aangepaste samenstelling.Met een voorwoord van Abraham Rammeloo (conservatordirecteur Arboretum Kalmthout).Christian Wittebroodt is auteur van verschillende publicaties over kunst, religie en ecologie, waaronder 'In gesprek met de Durmetuin'. Hij was ook curator van meerdere tentoonstellingen.