Een zegen in vermomming is het verhaal van Aris, een drie
maanden te vroeg geboren jongetje. Een jongetje dat tegen de
verwachting in bleef leven, maar wel spastisch was. In dit verhaal
wordt vertelt hoe dit nauwelijks bestuurbare lichaam een grote
leraar is, en nu jaren later toch bijna alles kan. Het laat zien hoe
eenzaamheid en er niet bij horen uiteindelijk de basis voor
verbondenheid zijn.

In dit verhaal wordt aan de hand van Aris zijn ervaringen duidelijk
hoe alles in ons leven uiteindelijk met elkaar verbonden is en kan
worden, als wij zelf bereid zijn de verbindende schakel te zijn.
Dit boek beschrijft de zoektocht van een persoon naar zelfkennis
en acceptatie, het spanningsveld tussen hoe jij jezelf ziet en hoe
de wereld jou ziet. Bovenal vertelt het verhaal hoe je met
vertrouwen, doorzettingsvermogen, loslaten, verbinden en een
dosis gezond verstand en nuchterheid een brug kan slaan tussen
deze wereld en de droomwereld.

Is dat wat wij als negatief zien dat wel echt? Of is het een
uitnodiging om de daarin verscholen zegen te vinden?

Door los te laten wie je denkt te kunnen worden en je te verbinden
met wie je bent, vind je Zelfkennis en verbondenheid met het
Leven.