Voor nogal wat burgers is financiële zelfredzaamheid niet eenvoudig. Zij moeten hun weg zien te vinden in diverse inkomens- en ondersteuningsregelingen, en als ze in schulden geraken, neemt de complexiteit exponentieel toe. Het gebeurt dan ook geregeld dat mensen vastlopen en als gevolg van hun schulden minder dan het bestaansminimum overhouden.In deze Verkenning wordt de schuldenproblematiek bekeken vanuit een gedragswetenschappelijk perspectief. Centraal staat de vraag welke rol niet-cognitieve mentale kenmerken en vermogens hierbij spelen.De conclusie is dat de overheid te hoge verwachtingen heeft van de financiële zelfredzaamheid van burgers. Voor veel mensen zijn de regels te ingewikkeld, en bovendien wordt te weinig rekening gehouden met de psychologie van mensen. Die gedragen zich lang niet altijd zoals beleidsmakers veronderstellen. De Verkenning gaat in op de vraag in hoeverre problematische schulden ook echt 'eigen schuld' zijn en mondt uit in drie beleidsrichtingen die beter aansluiten op het werkelijke keuzegedrag van burgers.