De bocht in het spoor bij het Muiderpoortstation, een vos in het Diemerpark, het geluid van de Linnaeusstraat, de bomen van De Nieuwe Ooster en de logica van het Javaplein. Carolien van Welij staat stil bij dat wat er is, en wat er niet meer is. Wat zie je als je lang genoeg kijkt? ‘Een gevoel van nietigheid – daar zijn meestal hoge bergen, een oneindige sterrenhemel of een oceaan voor nodig. Maar ik heb het in mijn vertrouwde buurt Oost. Vijftien jaar hier wonen en dan pas horen van het leukste en kleinste museum van Amsterdam. Deprimerend en hoopgevend tegelijkertijd: zoveel onwetendheid, zoveel te ontdekken.’