Als de aarde ruim zestien miljard bewoners herbergt, gebeurt er wat wijze mensen al eeuwenlang voorspelden: de planeet aarde neemt wraak. In de 19e eeuw begint het tijdens de opkomst van de industriële revolutie met speldenprikken. In de 20e en 21e eeuw worden de speldenprikken dolksteken. Natuurlijke hulpbronnen raken uitgeput door de steeds grotere productie van onnodige consumptiegoederen. De vervuiling van het milieu is niet langer in te tomen. De mensheid plant zich zo ongebreideld voort dat aan het einde van de 20e eeuw binnen enkele decennia de wereldbevolking verdubbelt. In de 21e eeuw zal de wereldbevolking opnieuw enkele malen verdubbelen. Evenredig met de toename van de bevolking neemt de agressie van haar bewoners toe. Het aantal oorlogen en terroristische aanslagen kwadrateren in luttele jaren. Grootmachten zoals de Verenigde Staten staan machteloos. Het in gang gezette zelfvernietiging proces valt niet meer te stoppen. De angst, de agressie neemt ongekende vormen aan. Meer dan tachtig procent van de wereldbevolking is verslaafd aan middelen die de hersenen aantasten. Massale krankzinnigheid is het gevolg.Is het een illusie dat het mensdom in de terminale fase verkeerd?Halen we de 22-ste eeuw nog wel?Voorafgaand aan deze SF roman wordt in twee beschouwingen (proloog 1 en 2) een beeld geschetst van de problematiek ten aanzien van de overbevolking. In proloog 1 wordt toestand in het heden beschreven. In proloog 2 wordt de lezer een toekomstperspectief voorgeschoteld.Proloog 1 De toestand van de wereld in het hedenAl twee eeuwen wordt de aarde gepijnigd door een mensdom dat zich ongebreideld voortplant ten koste van dieren en planten. Als er mondiaal niet wordt ingegrepen, overleeft een groot percentage van de aardbewoners het niet. Ieder etmaal komen er zo’n 200.000 nieuwe wereldbewoners bij. Elke drie maanden is er een aanwas ter grootte van een megastad als Londen of Parijs. Al twee eeuwen waarschuwen wetenschappers en belangrijke organisatie, onder meer De club van Rome, David Attenborough, De Verenigde Naties, ons voor de gevaren van de ongebreidelde voortplanting, doch zij worden gehoond en uitgelachen. Proloog 2 Het toekomstperspectief Wie durft mee te kijken over de schouders van wetenschappers naar de toekomst, zal daar niet vrolijk van worden. Het aantal misdaden, epidemieën, natuurrampen, milieuvervuiling, en dergelijke, zal in de toekomst synchroon stijgen met de toename van de wereldbevolking. Is het einde der dagen nabij, zoals al zo vaak is voorspeld door dubieuze profeten? Als we wetenschappelijk verantwoord de ingezette trends uit het verleden doortrekken naar de toekomst is het antwoord: Ja! Wanneer de mensheid niet drastisch het roer omgooit, is het vrijwel onmogelijk de 22ste eeuw te halen zonder dat een wereldramp korte metten maakt met onze aarde en haar bewoners. De Verenigde Naties hanteert de constant fertility variant: elke 50 jaar een verdubbeling van de wereldbevolking. Tevens is berekend dat er niet meer dan 4 miljard mensen op de aarde kunnen leven. We zitten nu op bijna 200%. De vraag is echter of de verwachtingen van de Verenigde Naties niet te mild zijn? In de veiligheidskunde gaat men altijd uit van het slechtste scenario, waarom zou men dat niet toepassen op de grootste ramp aller tijden: de vernietiging van de aarde. Dit scenario, gebaseerd op feiten, wordt als alternatief gegeven. Hoewel ijdel, worden in proloog 2 mogelijke oplossingen gegeven om een dergelijke wereldramp te voorkomenSF Roman Eilanden van GelukNa proloog 2 volgt de SF roman “Eilanden van Geluk”. In de roman wordt een onderscheid gemaakt tussen: De Oude Wereld (voor de wereldbrand) en De Nieuwe Wereld (na de wereldbrand). De roman begint in de laatste dagen voor de grote wereldbrand. Communicatiesystemen, de rechterlijke macht en de uitvoerende machten als politie en leger bestaan niet meer. Wetteloosheid heeft het slechtste in de mens naar boven gebracht.