Als kind was Gerrit Gros verlegen en niet zo vrolijk. Stiekem droeg hij de kleren van zijn zuster, ook onder zijn eigen kleding. Ook droeg hij oude jurken achter in de schuur als hij deze aan het schoonmaken was. Hij wist toen allang dat hij eigenlijk een meisje had moeten zijn. Maar voordat hij eindelijk vrouw werd gingen er jaren van pijn, verdriet en onbegrip overheen. In dit dagboek beschrijft Gerda, inmiddels op en top vrouw, de lange weg die ze heeft moeten gaan totdat ze werd wat ze in haar hart allang was. De onderzoeken, de hormonenkuren, de operaties, de strijd om de kinderen, de aanpassingsproblemen van haar omgeving en de vreugde, dat ze eindelijk zichzelf mocht en kon zijn, het passeert allemaal de revu.

Gerda is zeer openhartig, ze draait nergens omheen en spaart zichzelf niet. De meeste mensen durven zich niet zoals zij bloot te geven, maar velen zullen wel steun uit haar verhaal halen en er begrip in vinden. Een bijzonder, aangrijpend en krachtig boek over transseksulatiteit.