Jeugdherinneringen herbeleef je vaak aan de hand van foto's. Woorden hebben dezelfde kracht. Die kracht is tijdloos en kan generaties overspannen, vooral als het om complexe gevoelens gaat als liefde en verlies. Vooral gedichten leggen emoties vast die opnieuw kunnen worden opgeroepen, zowel door de auteur als door een toevallige lezer. Kunnen deze jeugdgedichten geschreven in de vorige eeuw de huidige lezer nog aanspreken?