In zijn poging de aarde te behouden, stuit de mens op de keuze voor zichzelf en daarmee voor zijn eindigheid. Het woord van de dichter ontkracht de argumentatie van de rationele mens.Anthropos krijgt de gelegenheid om een dialoog aan te gaan met de zee. Hij maakt zich zorgen over de toekomst van de mens op Aarde. Samen, Anthropos en Panthalassos proberen ze een taal te vinden om elkaar verstaan. Wanneer dit maar gedeeltelijk lukt, verwijst Panthalassos naar zijn zuster Pangea, die meer vertrouwd is met mensentaal. De dialoog wordt steeds beklemmender, zeker als ook Gaia, de Al-moeder, zich voegt in het gesprek.Wat de ‘Elegie van de Aarde’ onderscheidt van andere boeken die de natuur in ere willen herstellen, is de kunstzinnige eenheid van vorm en inhoud. Als je het leest, hoor je de Griekse koren die de tragedies in de oudheid kracht bij zetten: er bestaan wetten die uitstijgen boven onze ‘quasi-realistische constructie’. En net zoals bij de Griekse tragedies blijf je bij de ‘Elegie van de Aarde’ achter met een beklemmend gevoel: wat hebben we in vredesnaam gedaan?