Rachelle was twaalf toen haar vader plots kwam te overlijden. Dit had tot gevolg dat haar schoolprestaties en de relatie met haar moeder onder grote spanning kwamen te staan. Onzekerheid, wanhoop en zelfhaat namen de overhand en ze kwam in een zware depressie terecht. Een vicieuze cirkel van drugs, alcohol en foute vrienden zorgden ervoor dat ze uiteindelijk nog maar één uitweg zag: een eind aan haar leven. Een crisisopname in de kinderpsychiatrie zette een traject van hulpverlening in gang. Na jarenlange frustratie over de niet helpende therapieën, besloot ze er een punt achter te zetten en nam ze het heft in eigen handen.