Een tweeling krijgt zicht op een verborgen organisatie, die de mensheid bedreigt. Maar wat kunnen kinderen doen om een ramp af te wenden?Zit je als kind van vier lekker samen met je tweelingbroertje in de zandbak te spelen, staat er opeens een enge vent in het zwart voor je neus. Alleen jij kan hem zien en je wordt doodsbang. Je broer voelt jouw angst feilloos aan. Wie is die vent? Waar zijn hij en zijn geheimzinnige collega’s zo stiekem mee bezig? Ongetwijfeld met iets dat weinig goeds voor-spelt. Maar wat kun je doen tegen een geheime organisatie, die blijk-baar alles en iedereen naar zijn hand kan zetten? Met deze vragen wordt de tweeling Emma en Jelle van jongs af aan geconfronteerd. Samen moeten zij de plannen van een nietsontziende vijand zien te verstoren. Mocht dat mislukken, dan is het voor iedereen “game over”.Emma’s gave gaat over opgroeiende kinderen, die gewoon in onze wereld leven. Ze lopen op het strand van Terschelling en gaan naar school in Alphen aan den Rijn. Het gaat over de huwelijksproblemen van hun ouders en over pesten, vriendschap en liefde. Tegelijk beleven ze dingen die gewone kinderen nooit mee maken. Zo heeft de tweeling Emma en Jelle onder-ling zo’n sterke band, dat ze van elkaar weten wat de ander ziet. Ze ontmoeten wezens die niet van deze wereld zijn. Ze binden de strijd aan met een vijand die vrijwel almachtig en al-wetend is: indringers uit een parallelle realiteit. Zoiets bestaat toch niet? Gelukkig hoeft fictie zich niets aan te trekken van wat we “de realiteit” noemen. Dat mag, want de realiteit laat zich niet kennen op grond van feiten. Het komt aan op voorstellingsvermogen.