Zichtbaar was de buitenkant, het virtuele scherm dat hij jarenlang nodig had gehad om verdriet en pijn op afstand te houden. Trots leek een goede vriend zoals ook bezittingen dat leken te zijn. Maar hoe meer bezit en trots er was, hoe armer hij werd. Want het nam hem zijn ware ik en zijn af door het gevecht de trots en het bezit vast te houden. Pas door dat los te laten volgde een vacuüm dat leidde tot het bewustzijn in het nú met de rijkdom van niet tastbare zaken in een eerste stap naar Nirvana.