TWAN LINDERS/ER SPEELT VANAVOND IN HET BUURTHUIS EEN BAND/BOEK/2011 Twan Linders, schrijver van het boek 'Er speelt vanavond in het buurthuis een band', was een kind in de jaren tachtig. Nederpop vond hij helemaal geweldig. Hij nam liedjes van de radio over op cassettebandjes en zong de nummers, waarvan hij de teksten misschien niet altijd begreep, tijdens schoolfeestjes. Linders' passie voor de Nederlandstalige popmuziek is altijd gebleven. Op zijn vragen over de opkomst van de nederpophausse, de terugloop van de populariteit van de stroming en de betekenis en rol van de band Doe Maar in dit kader, zocht hij antwoorden bij hen die het van dichtbij hebben meegemaakt. Voor zijn boek sprak hij met zijn helden, waaronder Ernst Jansz, Frank Boeijen en Henk Westbroek. Het eerste interview gaat over Doe Maar en maakt meteen duidelijk waar het boek voor staat. Linders geeft artiesten, in dit geval Ernst Jansz, veel ruimte te vertellen over hun beleving van de voor de nederpop zo succesvolle jaren tachtig. Hij vraagt ze ook te reageren op het werk en succes van andere bands en laat hen hun eigen muziek en de nederpop als verschijnsel in een bredere, muzikale context plaatsen. De vragen zijn wel overdacht en geven blijk van gedegen achtergrondkennis, waardoor de sprekers ook echt uitgenodigd worden iets meer te vertellen, dan dat ze destijds in de hitkrant hebben gedaan. Het levert mooie doorkijkjes op naar hoe het er destijds aantoe ging en naar hoe men er nu over denkt. Zo vertelt Ernst Jansz hoe een concert van Janis Joplin in het Concertgebouw hem (indirect) inspireerde om in het Nederlands te gaan schrijven en zingen. Hij zag hoe haar Engelstalige aankondigingen naadloos overliepen in haar Engelstalige liedteksten. Met zijn bandje CCC Inc. (voor Doe Maar) werd Engelstalige muziek gemaakt, maar die liedjes werden in het Nederlands ingeleid. "Dat klopte niet!", zo stelt Jansz. Frans Bakker van de minder groot geworden band Kadanz geeft uitleg bij het lied 'In het donker', dat destijds ook door Frits Spits vaag werd gevonden: "Het is een weergave van een maatschappij, waarin niet alles wordt getolereerd en waarin mensen moeten onderduiken, zich anders moeten voordoen om niet vervolgd te worden." Veel nederpopliedjes getuigen net als 'In het donker' van maatschappelijk engagement. Denk aan 'Zwart Wit', 'De bom' en natuurlijk 'Over de muur'. De vaak beeldend schrijvende Frank Boeijen reageert op de vraag of hij een scherper observator is dan anderen. Hij stelt dat iedereen op zijn eigen manier kijkt en dat juist dat kunst is. "Kunst is de vertaling van de werkelijkheid naar jouw persoonlijke beleving. Kunst is gewoon kijken", waarbij het Boeijen natuurlijk meezit dat hij zijn waarnemingen in poëzie, dan wel liedteksten weet te vangen. En ten slotte Bennie Jolink. Hij vindt de Nederlandse taal te exact en vooral geschikt voor wetenschap en politiek. Voor het uiten van gevoelens is het voor hem een veel te stijve, harkerige taal. Het dialect bevalt hem daarom een stuk beter. Verder helpt het hem dat het Achterhoeks geen officiële grammatica kent. Als 'noar huus' moet rijmen op 'blues', maakt hij er eenvoudigweg 'noar hues' van. Tal van interessante muziekweetjes dus, voorzien van een groot aantal foto's, en daarnaast een mooi, veelal roze-groen gekleurd, tijdsbeeld. Dat levert het boek van Twan Linders op. Veel interviews zijn tamelijk uitgebreid en lijken een exacte weergave te zijn van de gesprekken die Linders met de artiesten heeft gevoerd. Dat maakt dat niet elke passage even interessant is om te lezen, maar het zorgt er ook voor dat niets van de opgedane informatie verloren is gegaan. 'Er speelt vanavond in het buurthuis een band' is een 'warme' aanvulling op dat wat de verkoopcijfers en hitlijsten met 'kille' getallen vertellen: de nederpop vierde hoogtij begin jaren tachtig en Doe Maar ging voorop.

De nederpophausse van de jaren '80 begon en eindigde bij Doe Maar, stelt de 37-jarige onderwijzer Twan Linders in zijn fraai geillustreerde boek over 'de jaren van verschil'. Zuurstokroze en fosforgroen bepaalden het straatbeeld, werkloosheid en Koude Oorlog het nieuws. Natuurlijk waren er eerder al Nederlandstalige bandjes, maar in het kielzog van Doe Maar braken groepen als Het Goede Doel, Toontje Lager, Klein Orkest en Drukwerk door. Linders laat muzikanten uit al deze - en tal van andere - bands aan het woord. In een poging de glorie, de gekte, de verafgoding en (het ontbreken van) het grote geld in het juiste perspectief te plaatsen. Dat lukt wonderwel, omdat hij het enthousiasme van een fan combineert met een prettige, vlotte schrijfstijl.