Taeke Kuperus verzorgt al zesentwintig jaar de duiven van Durk Bootsma, maar wordt persoonlijk gedagvaard voor de duiventil.In woonzorgcentrum De Revel in Emmeloord kookt Taeke Kuperus al zesentwintig jaar. Op het grasveld achter de keuken staat de duiventil van Durk Bootsma, achtentachtig, die zijn zesenveertig postduiven allang niet meer zelf verzorgt. Dat doet Taeke, elke dag, en om vier uur vertelt hij op kamer 118 wat ze hebben gedaan.Als Jeltsje Wielinga in de nieuwbouw achter het veld een handhavingsverzoek indient, zoekt de verzekeraar uit wie de houder van de duiven is. De hokcode staat op Taeke. Niet de zorggroep wordt gedagvaard maar hij, persoonlijk, voor zesduizend euro en het afbreken van de til.Veertien maanden rijden er auto's naar de rechtbank in Lelystad en komen ze terug. Intussen gaan de zeshonderd maaltijden door, belooft locatiemanager Klaske Zijlstra dingen die ze niet hoeft na te komen, en legt Jeltsje elke ochtend rijst op haar dakkapel. Wat Taeke voor iedereen doet, staat nu op één naam.In woonzorgcentrum De Revel in Emmeloord kookt Taeke Kuperus al zesentwintig jaar. Op het grasveld achter de keuken staat de duiventil van Durk Bootsma, achtentachtig, die zijn zesenveertig postduiven allang niet meer zelf verzorgt. Dat doet Taeke, elke dag, en om vier uur vertelt hij op kamer 118 wat ze hebben gedaan.Als Jeltsje Wielinga in de nieuwbouw achter het veld een handhavingsverzoek indient, zoekt de verzekeraar uit wie de houder van de duiven is. De hokcode staat op Taeke. Niet de zorggroep wordt gedagvaard maar hij, persoonlijk, voor zesduizend euro en het afbreken van de til.Veertien maanden rijden er auto's naar de rechtbank in Lelystad en komen ze terug. Intussen gaan de zeshonderd maaltijden door, belooft locatiemanager Klaske Zijlstra dingen die ze niet hoeft na te komen, en legt Jeltsje elke ochtend rijst op haar dakkapel. Wat Taeke voor iedereen doet, staat nu op één naam.