De inhoud van het verhaal vond ik ronduit verrassend. Ik had zo’n pittig onderwerp als het begrip voedselketen niet verwacht in een prentenboek. Daar waar mogelijk is het ook in tekeningen verteld of liever gezegd uitgebeeld. Mijn complimenten hierover. Door de speelse illustraties wordt het voor de kinderen een niet te zware onderwerp. Hierdoor zullen de kinderen zeker hun belangstelling blijven behouden voor het onderwerp. Slechts in enkele zinnen wordt er steeds een stukje van de voedselketen verteld en ondersteund met veel zeggend beeldmateriaal. Het verhaal begint zelfs op zo’n laag niveau in de voedselketen dat je hier niet gelijk bij stil staat. Namelijk het gras heeft het zonlicht nodig om goed te kunnen groeien, maar het gras wordt weer opgegeten door de krekel. Eten tijgers krekels? Nee, die zijn veel te klein voor de tijger. Door wie wordt de krekel dan opgegeten? Door een kikker die insecten vangt met zijn super lange tong. Tijger lust natuurlijk geen kikkers. De kikker wordt weer opgegeten door de ooievaar. Tijger kan helemaal geen ooievaars vangen, want die vliegen veel te snel op. Maar de vos is een sluw dier en die krijgt de ooievaar wel te pakken als een lekker maaltje. En ja, de tijger krijgt de vos te pakken. En wie eet de tijger op? Niemand. Op een indrukwekkende wijze wordt uitgelegd aan de kinderen dat het dode lichaam van de tijger uiteindelijk een voedselbron is voor de planten. En de voedselketen is weer rond. Al met al een heel goed educatief boek. Mijn kinderen vinden het geweldig!