‘Ze heeft met deze magistrale bundel opnieuw het bewijs geleverd dat ze een talentvol en krachtig jong dichterschap vertegenwoordigt. Ze weet de lezer mee te nemen in haar wervelende beeldenstroom vol ernst en humor. Wat dat aangaat is dit geen fantoompoëzie.’- Johan Reijmerink, Meander

‘Dichter Marieke Lucas Rijneveld toont haar ongebreidelde fantasie in haar laatste werk.’ – Janita Monna, Trouw

‘Dichtkunst van een bizar hoog niveau. Je blijft herlezen en steeds nieuwe dingen ontdekken.’ – Eric Corton in Linda

‘De poëzie in Fantoommerrie is, net als die in haar debuut Kalfsvlies sterk associatief. Lange reeksen beelden rijgen zich aaneen in breed uitwaaierende verzen. Vooral de gedichten waarin het aantal metaforen binnen de perken is gehouden en die thematisch consistent zijn, vind ik sterk. Eén van die thema’s is rouw. Zelden zag ik het verdriet om een gestorven geliefde (in dit geval een broer) zo scherp onder woorden gebracht als in Fantoommerrie. Rijneveld schrijft prachtig over het verdrongen verdriet van de vader en de moeder, maar er staan ook mooie gedichten in de bundel over gestorven dichters.’ – Henry Sepers, Tzum

‘De lichamelijke dubbelzinnigheid weet Rijneveld subtiel neer te zetten. (….) het wemelt van de schitteringen: ‘Toen ik een keer een bij doodsloeg en hem in mijn mond stopte, veranderde/hij in een honingsnoepje.’ – Alfred Schaffer, de Groene Amsterdammer

‘Wat een literatuur, wat een leven. Het wordt allemaal verenigd tot één wervelende symfonie dan wel een bonte klompendans, met zelfs de onmiskenbare geur van het leven, de geur van melk en mest.’ – Mario Molegraaf, PZC Provinciale Zeeuwse Courant

‘Herkenbaar en eigen is deze poëzie zeker. (…) praktisch altijd is haar beeldtaal vrij van clichés, maar bijna nooit zijn haar associaties vergezocht.’ Jeroen Dera, De Standaard

‘Je kunt in deze poëzie alleen maar lekker meedrijven op de stroom.’ – Obe Alkema, NRC Handelsblad

‘Met bijwijlen erg rake beelden of verwoordingen weet ze haar lezer mee te voeren naar haar geheel unieke universum waarin vaders zich ook wel eens blijken te schamen, wespen enkel verjaagd mogen worden met specifieke lectuur en Disney-truien die, tot de dichters verbazing, niet meegroeien. Het is een wereld die vreemd aandoet, maar evenzeer erg herkenbaar is. Toch is het vooral de dwingende vorm van Rijnevelds gedichten die opvalt. Als lezer kan je niet anders dan mee te gaan in de cadans die de dichter met enjambementen en andere stijlfiguren oplegt. De regels en zinnen lijken op en neer te gaan als in een achtbaan en heel vaak wringt het langs alle kanten, maar even goed vallen de vormelijke en inhoudelijke puzzelstukjes mooi samen. (…)Wij konden vaak alleen maar stil worden van al dat moois op die bladzijden.’ – Lise Hoebrechts, Cutting Edge