Dit is het levensverhaal van Fiene, een heel gewone vrouw die opgroeide op het Groninger platteland, het Hoogeland, in het midden van de twintigste eeuw.
Zij was de oudste uit een eenvoudig boerenarbeidersgezin waarin geloof, soberheid en vlijt grote deugden waren.
Aanvankelijk lijkt het alsof ze een verlegen meisje is, dat zich graag schuilhoudt achter moeders rokken. Met deze ogenschijnlijke verlegenheid, gaat een temperamentvol karakter gepaard. Ongeduld, drift en schaamte zijn haar niet vreemd.
De wendingen die haar leven neemt, laten een beeld zien dat afwijkt van dat van de gemiddelde jonge vrouw op het platteland. Deze wendingen zijn een gevolg van haar zwakke gezondheid, de ziekten die haar en haar dierbaren overkomen en het feit dat twee van haar kinderen doof zijn.
Haar leven is geworteld in het geloof in God en het vertrouwen in Hem. Naarmate ze ouder werd, heeft ze hiervan altijd vrijmoedig getuigd. Dit kwam mede door haar kennismaking met de Pinksterbeweging in Nederland aan het begin van de vijftiger jaren. Zij was voor iedereen die haar kende een bron van liefde, warmte en geborgenheid.

Johanna van den Berg (1954) is geboren en opgegroeid op het Hoogeland.
In 1980 is ze verhuisd naar Leeuwarden. Nu woont ze op de grens van Groningen en Friesland.
Ze is in 2006 afgestudeerd aan de Rijksuniversiteit Groningen.
De nagelaten foto's, brieven, geluidsband en vele andere documenten inspireerden haar tot het schrijven van dit boek.