Dit is een uitgave in de Seminarium voor Bewijsrecht-reeks. In deze reeks verschijnen wetenschap-pelijke studies, waaronder bewerkingen van (bekroonde) doctoraalscripties en proefschriften, zowel van medewerkers als van auteurs die een sterke verwant-schap hebben met het gedachtegoed van het Seminarium.
De karakteristiek daarvan is gelegen in de combinatie van juridische en empiri-sche benaderingen van strafrechtelijke problemen, in het bijzonder wat betreft feitenonderzoek en bewijs.
De problematiek die door het program-ma van het Seminarium voor Bewijs-recht wordt bestreken is overigens niet beperkt tot het strafrecht. Ook onder-werpen uit andere rechtsgebieden en met name gebiedsoverschrijdende thema's komen aan de orde.
Het DNA-onderzoek in strafzaken werd in de jaren 90 van de vorige eeuw in ons land van een wettelijke basis voorzien. Sindsdien heeft zich een stormachtige ont-wikkeling voorgedaan, zowel in technolo-gisch als in juridisch opzicht. Dat geldt ook voor andere Europese landen, zoals uit dit boek blijkt. De auteurs doen hierin ver-slag van het onderzoek dat zij in opdracht van het Ministerie van Justitie hebben uitgevoerd naar de wettelijke regelingen van het DNA-onderzoek in Nederland, Belgi Engeland, Duitsland en Frankrijk. Al deze landen blijken te streven naar het in hoog tempo verzamelen van 'genetische vingerafdrukken' in daarvoor ingerichte nationale databanken. De wijze waarop aan de procedures vorm is gegeven loopt uiteen. Nederland loopt in Europa bepaald niet achterop. Alleen Engeland heeft als het aankomt op dataverzameling een voorsprong. Daar staat tegenover dat in dat land de privacy van de burger minder aandacht krijgt. Als het gaat om het groot-schalig bevolkingsonderzoek (zie bijvoor-beeld de zaak-Marianne Vaatstra) kan ons land wellicht iets leren van de recente Duitse regeling.