Als de dokter en de dichter samenkomen dan staat het helen van de mensen centraal, ieder vanuit zijn eigen invalshoek. Het is geen geheim meer dat de gezondheid van mensen mede tot zijn recht komt of juist niet komt door de (maatschappelijke) omstandigheden waarin zij hun leven (zelfs soms moeten) lijden. In de columns van Ed Kenter zijn die situatie beschrijvingen te vinden. In termen van de dichter, als leek, is de dokter die bereid is mogelijke effecten van de omgeving van de patiënt in diagnoses en behandelingen te overwegen of daarover te signaleren een goede dokter. De dichter treft hier de dokter in die maatschappelijke context. Dichters kunnen en mogen niet schrijven over de persoonlijke levenssfeer van mensen, vinden sommigen. Maar juist deze sfeer geeft regelmatig aanleiding tot een gedicht. De persoonlijke emoties van de dichter zelf vormen nu eenmaal de basis voor poëzie.