Het schrijven van poëzie is voor mij telkens weer een langdurig proces van bespiegeling. Niet alleen is het een zoektocht naar de essentie van gedachten, gewaarwordingen en gevoelens, maar ook naar tover in de taal om die essentie te verwoorden.

Daar waar beide samenvallen, groeit langzaam het gedicht en vindt het zijn vorm.

Water in al zijn dynamiek en verschijningsvormen ontroert en fascineert me. Geheimend Blauw is de neerslag van reflecties over, aan en nabij het water.

De gedichten in deze bundel gaan over het spel dat licht met water speelt, over de zee en haar kust, over de rivier en de stad aan haar oever, over de bron, wolken en mist, over de geliefde aan de overzij en heel nabij.