Mijn andere helft is van plan om later achter zijn rollator door een tehuis te racen en alleen nog keihard MAIDEN te schreeuwen. (Voor degenen die niet het waarom van die Maiden niet begrijpen, klik hier.) De anonieme schrijver van Gejatte Verhalen heeft het wat mij betreft beter gepland: Als ik ooit in het bejaardentehuis kom - wat ik overigens niet hoop, maar je weet het niet, misschien word ik tegen alle verwachtingen in heel oud - dan wil ik wel wat te vertellen hebben. De meeste opa's en oma's komen niet verder dan verhalen over de buurvrouw die voor de derde keer gedotterd is of wiens kat is weggelopen. Dat moet toch beter kunnen. Voor de zekerheid ben ik alvast aan het verzamelen geslagen. Allemaal anekdotes waarvan ik later ga doen alsof ik ze zelf heb meegemaakt. Ik gok erop dat mijn toehoorders dan dement genoeg zijn om niet door te hebben dat ik bij de helft van deze verhalen nog niet eens geboren was. Gejatte Verhalen En zo begon in 2011 het blog Gejatte Verhalen. Met elke dag een verhaal uit de muziekwereld. Dat er vaak drank in het spel is zal niet als een verrassing komen, dat alle verhalen grappig zijn kan ik je inmiddels garanderen. Hier en daar zelfs hilarisch. Ook als je in je hele leven niet meer dan één concert hebt bijgewoond. Soms frustrerend, want over welke band of artiest zou de verteller het hebben? Verwacht geen lange, ingewikkelde plotlijnen. De stukjes zijn korter dan een gemiddelde column, daardoor wel uitermate geschikt om te lezen voor het slapen gaan. Of om te onthouden en in de kroeg weer door te vertellen of het je zelf is overkomen. En nu maar hopen dat we een beetje verspreid over het land terecht komen, anders moeten we alsnog dezelfde anekdotes aanhoren.

Je kent ze wel, die types in de kroeg of op een feestje die altijd de smakelijkste anekdotes hebben. Die altijd bijzondere dingen meemaken. Hoe krijgen ze dat toch voor elkaar? Nou ja, gewoon een beetje om zich heen luisteren en andermans verhalen op het volgende feestje in geuren en kleuren navertellen alsof je het zelf hebt meegemaakt misschien? Dat is in ieder geval hoe de anonieme auteur van Gejatte verhalen. De beste anekdotes uit de muziekindustrie een heel boekje heeft gevuld. Die heeft jarenlang de sappigste verhalen uit de muziekindustrie opgeslagen en verzameld. En is dus in dit boek zowel bandlid, manager, roadie, medewerker van een platenmaatschappij, journalist als geluidsman en zo'n beetje elke andere functie die je je maar kunt voorstellen. Smakelijke verhalen En dat heeft een zeer vermakelijk boekje met smakelijke verhalen opgeleverd. Mocht je een insider uit de muziekindustrie zijn, dan zul je vast precies weten wie wie is. Sterker nog, best wel grote kans dat je dat ene verhaal dat jij altijd iets te luid en iets te enthousiast in de kroeg staat te vertellen over die ene keer dat jij met die bekende rapper/beginnende rockband/verveeld boybandlid onderweg/op dat festival/backstage was hier woord voor woord terugleest. Amusant kijkje in de muziekindustrie Maar ook voor mensen buiten de muziekindustrie zijn de anekdotes de moeite waard. Want sommige artiesten worden met naam en toenaam genoemd. Maar ook waar dat niet het geval is geeft het een amusant kijkje in de muziekindustratie. Want hoe gaat het er nou echt aan toe op tournee? Welke gekke eisen hebben de grote wereldsterren? En is Lou Reed nou echt zo'n eikel (spoiler alert: ja, best wel). Voor de fans Zelf vond ik ook vooral de anekdotes over de fans erg geestig. Ik bedoel, als je serieus denkt dat Mariah Carey even een uurtje langs komt op de basisschool waar je werkt omdat een leerling nogal groot fan is. Of je met een poppodium belt om te vragen of de artiest van dienst van die avond misschien iets eerder kan stoppen zodat je de laatste trein nog kunt halen. Dan verdien je het ook wel dat dat verhaal nog jaren lang naverteld wordt. Leest lekker weg Gejatte verhalen is een vermakelijk boekje. Prima geschikt voor bijvoorbeeld onderweg. De anekdotes lezen lekker weg, meer geschreven als korte blogjes dan echte uitgebreide verhalen, en je bent in een mum van tijd door het boekje heen. En als je een beetje oplet waar je je verhalen vertelt, heb je er zelf zo weer een paar toffe anekdotes voor in de kroeg bij.

Meestal zijn boeken over popmuziek informatief, soms interessant en niet zelden bordevol feiten die er al dan niet toe doen. Humor is vaak de ontbrekende factor. 'Gejatte verhalen', een uitgave van Rock'n'Roll Highschool uit Rotterdam, vormt hierop een aangename uitzondering. Het is een bonte verzameling van belevenissen uit de muziekindustrie. Over de schrijver laat men de lezer in het ongewisse, maar door de veelal hilarische verhalen maken de lachspieren overuren. Zoals ook in het dagelijkse leven kent ook de popmuziek verschillende waarheden. Of (sommige) anekdotes waar zijn of juist niet, dat doet er in dit boek niet toe. De verhalen van of over platenbonzen, tourmanagers, bandleden, onhandige stagiaires, promotiemedewerkers en andere personages uit deze boeiende bedrijfstak zijn zorgvuldig verzameld en geven een unieke kijk achter de schermen. Niet overal wordt de artiest in kwestie bij naam genoemd (bij schrijnende gevallen) maar vaak ook wel met grote namen als Slash, van Halen, Cliff Richard, Mariah Carey, Bono, Diana Ross en mindere goden als The Gun Club, Black Uhuru, The Pogues en zelfs wijlen Eddy Wally. Kortom: Het leukste muziekboek sinds 'Donderweg' van voormalig VPRO-dj Jaap Boots, past ook moeiteloos in het rijtje 'Dulfer's Dum Dum' (Hans Dulfer), 'De Teennagels van Keith Richards' (Karel Kanits), 'Muziekliefhebber' (Erik Bevaart) en 'Drumsolo' (Hans Waterman). 'Gejatte verhalen' is een ideaal kado voor de komende feestdagen.

Altijd al willen weten wat er backstage wordt uitgevoerd binnen de muziekindustrie? Bestaat de muziekindustrie echt uit alleen maar sex, drugs en rock 'n' roll? Je kon het jaren geleden lezen op het anonieme blog Gejatte Verhalen. De verhalen zijn nu gebundeld in een boek van 160 pagina's, met meer dan honderd anekdotes uit de muziekindustrie. Verhalen van en over bands, managers, roadies, geluidsmannen, promotors, journalisten en eigenlijk iedere functie die je maar kunt bedenken in de gekke wereld van de muziek komen voorbij. De schrijver blijft vooralsnog anoniem. (DS)

Kostelijke anekdotes en tenenkrommende toproddels: waarom de verhalen uit de muziekindustrie het leukst zijn. De smakelijkste anekdotes in het boek Gejatte verhalen lezen dan ook als een sleutelroman. De beste anekdotes komen uit de popmuziek. De mooiste - en lulligste - zijn nu gebundeld in het boek Gejatte verhalen. Aanleiding voor de V-redacteuren om ook wat te verklappen. Anekdotes vanaf de werkplek, doorverteld in de bedrijfskantine of bij de vrijmibo? Meh. Sorry hoor, die zijn niet altijd even boeiend. We willen hier niemand beledigen maar de sappige verhalen uit het bankwezen of de gemeentepolitiek gaan toch net iets te vaak over die ene vraag: wie heeft het met wie gedaan? Nee, dan de verhalen uit de muziekindustrie. Die zijn wel leuk. En als u nu denkt dat wij popjournalisten ons hier schaamteloos op de borst gaan kloppen omdat wij popjournalisten zulk boeiend werk hebben, dan klopt dat. Want lees dat kostelijke boekje Gejatte verhalen, vol tenenkrommende toproddels uit de wondere wereld van de festivalbranche en platenmaatschappijen, de popinterviews en de 'persdagen' met sterren en wannabe-sterren, met rockiconen en over het paard getilde eendagsvliegen. En geef toe dat die behoorlijk smakelijk zijn Blunders en aanvaringen Op de website Gejatteverhalen.nl verschenen vanaf 2011 anonieme anekdotes uit de muziekindustrie. Anekdotes die in het wereldje van perspromotors, toermanagers en popjournalisten steeds maar weer werden doorverteld, totdat niemand meer wist van wie het verhaal precies afkomstig was. En of het eigenlijk wel waar was, of zozeer aangedikt dat de 'kern van waarheid' al lang geleden als een klokhuis in de berm was gesmeten. De anonimiteit maakte de anekdotes zo aardig. De verhalen op Gejatteverhalen.nl, die nu door een ook al anonieme samensteller zijn gevat in een gelijknamige bloemlezing, lezen als een sleutelroman. Ex-stagiairs van platenmaatschappijen en popfestivals herkennen hun eigen, zéér onverantwoordelijke gedrag. En perspromotors en journalisten stijgt nogmaals het schaamrood naar de kaken bij verhalen waarvan het niet anders kan dan dat ze over hen gaan. En intussen proberen de sympathieke collega's de juiste namen bij de reusachtigste blunders en aanvaringen te puzzelen. Leuke binnenkomer Neem nu het verhaal van de promotor die een niet zo tactische journalist selecteerde als een van de gelukkigen voor een interview met de woeste punkdanceband The Prodigy. Of de heren van The Prodigy zelf ook niet vonden dat ze een beetje de Bon Jovi waren van de dance, was de vraag. Leuke binnenkomer. Wat de journalist in kwestie zelf als antwoord had verwacht zal altijd een mysterie blijven, maar de band beende woedend het pand uit en cancelde voor de rest van de dag ook maar even alle andere interviews. Schitterend is ook de anekdote over de securityman achter het podium van de Zwarte Cross, die eigenhandig poogt de voortgang van een concert te verhinderen. Een (anonieme) zanger van een op dat moment spelende band is halverwege zijn set naar de coulissen gerend voor een slok bier, maar als hij blij het podium weer op wil, wordt hij bij de arm gegrepen door de ijverige maar niet zo goed oplettende veiligheidsman. 'Wegwezen jij.' De zanger: 'Maar ik ben de zanger.' De veiligheidsman: 'Je hebt niet het goede polsbandje, dus jij hebt hier niets te zoeken.' Kijkjes-in-de-keuken En dan het verhaal van de zanger van de Fun Lovin' Criminals die na een serie vermoeiende interviews een graai doet uit een bakje met - volgens hem - borrelnootjes. En vervolgens zijn gebit breekt op wat dus afgekloven olijvenpitten blijken te zijn. Pijnlijke zaak. In de roemruchte rockjaren zeventig zag de popjournalistiek er anders uit dan nu. Eminente schrijvers van het kaliber Jip Golsteijn klommen doodleuk aan boord van het tourvliegtuig van de Stones, om een paar weken met die band rond te reizen. De kijkjes-in-de-keuken uit die tijd zijn heroïsch, maar soms toch ook wat saai. Omdat ze precies aan de verwachtingen van het sterrendom voldoen. De anekdotes uit de huidige, vergaand geprofessionaliseerde muziekindustrie zijn zo grappig omdat ze zo lullig zijn. En omdat in de verhalen steeds werelden botsen. Bij bijvoorbeeld een popinterview, dat in deze tijd gemiddeld twintig minuten in beslag mag nemen en waarbij de dames en heren journalisten in een rijtje naast elkaar staan te wachten in een hotellobby, klapt de suffige kantoorwereld van de redacteur tegen het glorieuze sterrenuniversum van de artiest. En dat schuurt, kraakt en knarst en stemt soms uitermate melig. Rock-'n-roll can never die Een interview met de rockband Royal Blood bijvoorbeeld dient te worden afgenomen op het kantoor van de platenmaatschappij in Londen. En dus sta je op een regenachtige woensdagochtend, de slaapstrontjes nog in de ogen, met die hardrockband bij een koffieautomaat, tussen de printers. Jij melk en suiker? Extra sterk? Gaap, nou zullen we dan maar? Het grote en megalomane wordt weer nietig en menselijk bij zo'n bureaucratisch georganiseerde persdag, waarbij iedereen geacht wordt netjes het draaiboek af te werken. Het wordt leuk als het bewonderde onderwerp na acht diepte-interviews (van een kwartier) en 13 plastic bekers koffie ineens niet meer braaf wil meewerken en tóch nog even die ouwe, drugsverslaafde en groupiesverslindende rockgod uit wil hangen, tegen beter weten in. En sierlijk braakt over de vergadertafel met half volgeschreven notitieblokjes. Het is bijna aandoenlijk, dat uitgekotste verlangen naar vervlogen tijden die natuurlijk nooit meer terugkeren. En misschien een klein beetje ontroerend zijn ook de hier bijgeleverde anekdotes van Volkskrant-collega's: over aftakelende rockmonsters die zich kennelijk het liefst pissend interviews laten afnemen, en bejaarde zangeressen die in een opwelling van jeugdigheid nog even naakt met de journalist in een bubbelbad willen duiken. Hey hey, my my, rock-'n-roll can never die.