Als één auteur in de Nederlandse letteren zich heeft verdiept in gekteen idiotie, in achtervolgings- en betrekkingswaan, in obsessies en hallucinaties,dan is het Willem Frederik Hermans. Al in een van zijneerste publicaties, het verhaal 'Een vacantie' in de schoolkrant vanhet Barlaeus gymnasium, gaat het over een man die rust zoekt op hetplatteland, maar terechtkomt bij een boer die zijn eigen boerderij inde fik steekt.Ook zijn latere oeuvre is vergeven van dolende zielen, die stuk voorstuk geestesziek of op zijn minst geestelijk getroubleerd zijn. Van hetverhaal 'Atonale' uit een vroege bundel als Moedwil en misverstand toten met 'Naar Magnitogorsk' uit De laatste roker. De mooiste verhalenzijn samengebracht in de bloemlezing Gekkenpraat, samengesteld envan een inleiding voorzien door Hermans-biograaf Willem Otterspeer.