Alle begin is mythe. In het lange gedicht Geleideoog rijdt de ik samen met zijn dode vader weg van wat ze vertrouwd is. Tegelijkertijd barst een ondergrondse rivier naar buiten, stroomt naar zee, hongerig om te zien wat ze tot dan toe alleen gehoord heeft.

Geleideoog is het lyrische verslag van een wording. De ontstaansgeschiedenis van twee lichamen, van een geweten, een blik. Van de overgave waarmee twee geliefden achterlaten waar ze gevallen zijn, zich vrij hechten en tastend op weg gaan, de oren wijdopen voor wat ze zien, hun pad bepaald door wat overal rondom hen klinkt, door de wond die ze teder heeft gemaakt. Ze volgen elkaar, aanvaarden hun verlies, hun rouw is inzicht, en tot hun stemmen breken, zingen ze die dierbare regel na: Maybe it’s time to live.