In de reeks Monografieën van het Sculptuur Instituut behandelt deel 3 Gerrit Bolhuis (1907 – 1975). Deze Amsterdamse beeldhouwer is exemplarisch voor de zogenaamde artists’ artist: zeer gewaardeerd door collega’s, maar onbekend bij het grote publiek. Na het winnen van de prestigieuze Prix de Rome in 1934 leek de wereld voor de jonge beeldhouwer open te liggen, maar helaas gooide de Tweede Wereldoorlog roet in het eten. Hoewel Bolhuis na die periode veel opdrachten heeft gekregen, is zijn naamsbekendheid er niet veel groter op geworden. In deze monografie krijgt het leven en werk van Gerrit Bolhuis eindelijk de aandacht die het verdient. Naast biografische en kunstanalytische essays, wordt ook een oeuvrecatalogus van zijn werk gepubliceerd.