Ivo Andric (Nobelprijs literatuur 1961) houdt in een gefingeerd gesprek met de Spaanse 18/19e eeuwse schilder Goya zijn opvattingen over kunst, theater en kunstenaarschap tegen het licht.Ivo Andrić (1892-1975) was in zijn studiejaren lid van progressieve nationalistsiche bewegingen als Mlada Bosna (Jong Bosnië) en Hrvatska Mlada Lirika (Jonge Kroatische Lyrici). Andriæ werd in de Eerste Wereldoorlog gevangen gezet door de Oostenrijkers en schreef er zijn eerste gepubliceerde dichtbundels met prozagedichten (EX PONTO). Na de oorlog werkte hij als diplomaat voor het koninkrijk Joegoslavië. In de tweede wereldoorlog leefde hij teruggetrokken in Belgrado en schreef er zijn beroemdste romans die in 1945 uitkwamen, DE BRUG OVER DE DRINA en DE KRONIEK VAN TRAVNIK. Onder Tito vervulde Andriæ ceremoniële functies. In 1961 werd hem de Nobelprijs voor literatuur toegekend.In GESPREK MET GOYA (1935) toont Andriæ zijn meesterschap in het korte verhaal. In het gesprek te Bordeaux vereenzelvigt hij zich geheel met de Spaanse schilder. Hij zet erin zijn eigen kunstenaarschap uiteen: ambigu en vaak pijnlijk, verdacht en verborgen achter maskers. Het lot van de kunstenaar is "onoprecht, vol tegenstellingen, onzeker, een ijdele poging om dingen samen te brengen die niet te verenigen zijn."“Ik ben altijd een beetje wantrouwig als ik mensen hoor zeggen: er zijn duizend manieren van schilderen. Waar komt dat getal duizend vandaan? En waarom duizend? Als er al meer dan één manier is, dan zijn er duidelijk meer dan duizend. Er is geen limiet. En wat hebben duizend manieren voor zin, als we allemaal weten dat er maar één manier voor elk van ons geschikt is. Hieruit volgt dat voor elke schilder er maar één manier is. Diegenen, voor wie er duizend manieren zijn, schilderen niet.” GESPREK MET GOYA, p.21.“Een eenzame geschilderde figuur, gefixeerd en voor eens en voor altijd geïsoleerd, want een portret heeft geen vader of moeder, geen zuster of kind. Het heeft huis noch hoop, vaak zelfs geen naam. Waar de figuur ons aankijkt met levende ogen, verwijst hij naar eerder leven dat al beëindigd is om verder te kunnen. Hij is het laatste, nee niet het laatste maar het énige, menselijke wezen in de wereld, in zijn laatste moment. Bewegingsloos kijkt de mens je triest aan, op zijn hoede, zoals een zieke naar de dokter kijkt en zijn blik, de enige manier waarmee hij zich kan uitdrukken, zegt: ‘Jij zal verder gaan met leven en werken en je zal andere gezichten zien, maar ik blijf hier achter, veroordeeld en in boeien geslagen, een getuige van wie alleen naam, beroep en leeftijd bekend is en zelfs vaak dat niet eens. Ik wordt voor altijd achtergelaten als niets meer dan een beeld en niet eens een beeld van mijzelf, maar een afbeelding van één van jouw blikken.'" GESPREK MET GOYA, p.19.GESPREK MET GOYA wordt opnieuw uitgebracht ter gelegenheid van de tentoonstelling van de serie TAUROMAQUIA NAAR GOYA door Semna van Ooy in Galerie De Meerse, Raadhuisplein 3, 2132 TZ Hoofddorp van 17 november tot en met 23 december 2012.www.semnavanooy.nlwww.demeerse.comwww.ivoandric.org.rsUitgave A.A. Hoogteiling, Amsterdamwww.aahoogteiling.euISBN 978-90-820059-0-5