Zwanette Jantine Odink - Reefhuis schrijft al sinds ze jong is. De pen en het papier zijn tot haar grootste vrienden gaan behoren. Zij accepteren elk woord zonder een oordeel uit te spreken. Dat ervaart zij bij mensen helaas vaak anders.
Sinds vier jaar is Zwanette Odink vrijwilligster in het verpleegtehuis bij haar in de buurt. Ze maakt daar van alles mee. Ze stelt zichzelf vragen over de zin van de aftakeling van dierbare mensen. Ze heeft waardering voor de moed en de volharding waarmee mensen, dag in dag uit, hun levensweg tot een goed einde kunnen brengen. Maar ze ziet ook mensen letterlijk wegkwijnen van verdriet, omdat ze bijna geen privé-bestaan meer hebben. Haar grootste verlangen is, om eens ná haar leven, aan haar naasten door te kunnen geven waarvoor ze geleefd heeft. Niet doelloos, maar steeds weer met een verwijzing naar 'De Grote Toekomst'.
Zwanette Odink is verheugd om in deze bundel haar gevoelens met de lezers te mogen delen. Zij wil daarmee geen pretentie uitspreken, maar voelt zich een dankbaar instrument in Gods Hand.