Voorwoord door minister-president Mark Rutte 7
Inleiding 9
’Hij moet toch érgens goed in zijn’ 13
Zo’n dag waarop je even je angst en je verdriet kunt vergeten 27
’Hij werd gezien als een betrouwbare bondgenoot’ 32
Even zo vrij als een vogel in de lucht 48
’Ik ben wie ik ben, ik doe wat ik doe en ik zeg wat ik wil zeggen’ 51
Onderbreking van een donkere periode 70
Wat je niet weet, kun je vragen 73
In een bergtreintje naar het einde 86
Een grote mond en een heel klein hartje op precies de goede plek 90
Het ’blij verdriet’ van Ria Stefanutto 142
Kees heeft altijd gelijk, ook als dat niet zo is 146
‘Mijn moeder voelde zich net de koningin’ 162
Dankwoord 165
'Gewoon doen' is het verhaal over leven en werk van Kees Veldboer, oprichter en directeur van de Stichting Ambulance Wens. Als ambulancechauffeur ontdekte Veldboer dat je soms met een heel klein gebaar enorm veel voor ernstig zieke mensen kunt betekenen. Hij besloot een stichting op te richten om de laatste wensen van terminaal zieken te vervullen.

Veldboer had een ingewikkeld privéleven en vele ambachten – krantenjongen, basketballer, vrachtwagenchauffeur en marathonloper –, maar slechts één levensdoel: mensen helpen. Al meer dan 15.000 terminaal zieken werden door Veldboer en zijn 270 vrijwilligers in een ambulance meegenomen om hun laatste wens te vervullen. ‘Kees verdient een stoel in de hemel, maar alstublieft nu nog niet’, aldus de echtgenote van een overleden patiënt.