In 1913 kreeg de toen 21-jarige François van Hoogstraten een erfenis en besloot dat geld te gebruiken voor een lang door hem gekoesterde wens: het maken van een reis om de wereld. Met de Transsiberische spoorlijn reisde hij naar het Verre Oosten en Indië, om vandaar via Australië en Hawaï naar Canada en de Verenigde Staten te varen. In de VS ging alles per trein en soms auto via Los Angeles, de Grand Canyon en de Niagara-watervallen naar Washington en New York. In mei 1914 arriveerde François weer in Rotterdam, na een reis van 215 dagen, waarvan hij er 86 op zee doorbracht. Al die tijd hield hij een uitgebreid dagboek bij en ook schreef hij geregeld naar huis.

Een wereldreis is en was geen sinecure, zeker in een tijd toen vliegtuigen nog geen gemeengoed waren. Maar na 1914 was een dergelijke reis lange tijd nauwelijks nog mogelijk. Oorlogen en revoluties zouden dat tot diep in de 20ste eeuw verhinderen.
Gloria Mundi toont ons de wereld van vóór 1914, die in veel opzichten traditioneel was, maar ook vol optimisme, en nu niet meer bestaat. François van Hoogstraten heeft die wereld nog nét kunnen bereizen om ons er deelgenoot van te maken.

De brieven, dagboeken en foto's zijn bezorgd door zijn dochter Constance van Hoogstraten die hiermee ook een waardig monument voor haar in 1979 overleden vader heeft willen oprichten.