De vijftienjarige Milly is zwaar getraumatiseerd opgenomen in een pleeggezin. Een nieuwe identiteit moet alle sporen naar haar verleden wissen, want de moeder van Milly is een seriemoordenaar en wacht in de gevangenis op haar rechtszaak. Milly worstelt met een groot schuldgevoel: door haar hulp heeft de politie haar moeder kunnen aanhouden. Van haar pleeggezin krijgt ze weinig steun. Integendeel, Phoebe, de oudste dochter, haat Milly vanaf het eerste moment dat ze haar zag intens en probeert op alle mogelijke manieren Milly's leven zo ellendig mogelijk te maken. En daarmee maakt ze iets los bij Milly, een kant van zichzelf die ze liever niet wil kennen; ze is tenslotte de dochter van haar moeder, de seriemoordenaar.

Vergeef me als ik je vertel dat ik het was.
Dat ik het was die het heeft verraden.
Aan de rechercheur. Een aardige man, dikke, ronde buik. Eerst ongeloof. Dan de vuile tuinbroeken die ik uit mijn tas haalde. Klein.
De teddybeer, aan de voorkant rood bespikkeld met bloed. Ik had meer kunnen meenemen, meer dan genoeg keus. Ze wist niet dat ik ze bewaarde.
Hij verschoof op zijn stoel. Ze gingen rechtop zitten, hij en zijn pens.
Zijn hand, ik zag dat die een beetje trilde toen hij de telefoon pakte. Je moet nu komen, zei hij. Dit moet je horen. De stilte tijdens het wachten op zijn chef. Voor mij te dragen. Voor hem niet zo. Talloze vragen schoten door zijn hoofd. Is het waar wat ze zegt? Kan niet. Zoveel? Dood? Onmogelijk.
Ik vertelde het verhaal opnieuw. En weer. Steeds hetzelfde verhaal. Andere gezichten die naar me keken, andere oren die luisterden. Ik vertelde ze alles.
Nou ja.
Bijna alles.