De taalgrens stopt niet bij de kronkelende streep die van Komen naar Voeren loopt en waarover Guido Fonteyn eerder Over de taalgrens schreef. Neen, eens Voeren gepasseerd, begint het pas echt. Al is het dan vaak als staatsgrens: Nederland en Duitsland zijn er nooit ver weg en Wallonië wordt er van Duitstalig België gescheiden. Dus: fasten your seatbelts en laat u op sleeptouw nemen van het Waalse Plombières en het Duitse Kelmis in het noorden, naar Vielsalm en Burg-Reuland in het zuiden, met tussenin de overweldigende (en overwegend Waalse) Hoge Venen. Fonteyn ontpopt zich opnieuw als doorwinterde gids, vertelt over het Ardennenoffensief dat het stadje Sankt Vith geheel van de kaart veegde en zoekt een antwoord op de vraag: waarom is Duitstalig België het best functionerende onderdeel van ons land?
Commentaren op Over de taalgrens. Van Komen naar Voeren:
'Tegenwoordig heb je een geboren Brusselaar als Fonteyn nodig om oog te kunnen hebben voor de menselijke en ruimtelijke, bijna toeristische kant van de taalgrens.' – De Standaard
'De liefdevolle beschrijvingen van Fonteyn zetten verrassend genoeg aan tot een lange citytrip langs Doornik, Lessines, Geldenaken en Sint-Martens-Voeren.' – Metro