Oude kaarten, of ze nu getekend zijn, met de handingekleurd of gedrukt, laten een wereld zien die verweg lijkt. Maar is dat zo?
In de Universitaire Bibliotheken Leiden bevindtzich een rijke collectie oude kaarten en atlassen die deLeidse verzamelaar Johannes Tiberius Bodel Nijenhuishonderdvijftig jaar geleden aan de universiteit schonk.Een groot aantal kaarten in deze collectie beeldtgrenzen af. Grenslijnen, waterlinies, riviergrenzen,staatsgrenzen, dijken en sloten, zelfs de grenstussen eb en vloed of tot waar klokgelui hoorbaar is.Natuurschrijver Kester Freriks en conservator MartijnStorms brengen de papieren collectie tot leven.
Kester Freriks ging door heel Nederland op zoeknaar de grenzen van vroeger in het landschap van nu.Hij volgde oude grenslijnen die in het verre verledengetekend zijn, kon ze aanraken en er langslopen.Gaandeweg ontstaat een caleidoscopisch beeldvan de omgang van de mens met het landschap.Hoe kleiner en dichter bevolkt het land, hoe meergrenzen. Ook de ligging van Nederland, deels onderde zeespiegel, vraagt om het trekken van grenzen.Na lezing is er maar één conclusie: grenzen zijnonlosmakelijk verbonden met het échte Nederland enhet Nederlandse landschap.