Groepen van contracten zijn voor de wetenschap en de praktijk van groot belang. Als gevolg van schaalvergroting en de toegenomen complexiteit van economische verhoudingen komt het verschijnsel groepen van contracten steeds vaker voor, terwijl het overeenkomstenrecht vooral op tweepartijenverhoudingen is berekend. Uit het grote aantal arresten van de Hoge Raad mag wellicht worden afgeleid dat dit de rechtspraktijk voor problemen stelt. In haar proefschrift betoogt Van Dongen dat die problemen ook zonder wetswijziging oplosbaar zijn. Zij laat zien hoe met behulp van het bestaande systeem van het Nederlandse verbintenissenrecht op een bevredigende wijze met groepen van contracten kan worden omgegaan. Zij heeft daartoe een uitvoerige rechtsvergelijking gemaakt met het Franse en Duitse recht. Van Dongen is erin geslaagd om voor het labyrint van contractgroepen een bruikbare kaart te leveren om tot verschillende verschijningsvormen ervan door te dringen. In het voorlaatste hoofdstuk geeft zij een concreet beeld van diverse rechtsgevolgen waartoe de aanwezigheid van een groep van contracten kan leiden en van de wijze waarop deze rechtsgevolgen in ons verbintenisrechtelijke systeem kunnen worden ingepast.