Veldhospitalen en revolutionaire medische inzichten zorgden achter de frontlinie voor een metamorfose van het Belgisch leger Veldhospitalen en revolutionaire medische inzichten zorgden achter de frontlinie voor een metamorfose van het Belgische leger. De vernietigende kracht van het moderne wapentuig waarmee de legerleiding tijdens de Eerste Wereldoorlog een beslissende slag trachtte te forceren verwees militaire en medische handboeken voorgoed naar de prullenmand. Ook de schamele restanten van het Belgische leger, verstopt achter het vergiftigde geschenk van een waterbarrière barstensvol ziektekiemen, ontsnapte niet aan de dodelijke tol van mitrailleurkogels, obusscherven en wolken strijdgas. Een nieuwe visie op verzorging drong zich op om een herhaling van de sanitaire ramp van 1914 te vermijden. Zwaargewonde soldaten moesten hun verzorging veel vlugger krijgen om aantasting door gangreen te vermijden. Gebrek aan geld, durf, mankracht en materiaal deed de legerstaf echter weifelen. Het Belgische Rode Kruis liet zich in dit moment van nood zien en introduceerde, onder leiding van chirurg Antoine Depage, een vernieuwend concept in de militaire medische structuren: het chirurgische veldhospitaal. Een compleet uitgerust ziekenhuis met een uitgebreide medische staf waar soldaten luttele uren na het oplopen van hun verwonding op de operatietafel terechtkonden. Dit alles binnen het bereik van de vijandelijke kanonnen en vliegtuigen. In Heldenmoed in het achterland toont auteur Pieter Janssens hoe een wijdvertakte organisatie zich wereldwijd inspande om voldoende geld en middelen bij elkaar te halen om dit vernieuwende concept vorm te geven. En hoe een radicale wijziging in de visie op verzorging van gewonden, ondanks kinderziekten en oorlogjes tussen ego's en organisaties, het Belgische leger redde van de ondergang.