De Duitse filosoof en socioloog Helmuth Plessner (1892-1985) is een van de boeiendste intellectuelen uit de twintigste eeuw. Tijdens de Weimarrepubliek keerde hij zich tegen de radicale ideologieën van links en rechts. In 1933 werd hij als 'half-jood' verwijderd van de universiteit van Keulen. Hij emigreerde naar Nederland en doceerde er aan de universiteit van Groningen, totdat hij in 1943 opnieuw werd ontslagen door de Duitse bezettingsmacht. Gedurende de laatste oorlogsjaren moest hij onderduiken. Na de oorlog kreeg hij eerst zijn Groningse leerstoel terug en daarna, in 1951, werd hij benoemd als hoogleraar in het Duitse Göttingen.
Plessner heeft een essentiële bijdrage geleverd aan de wijsgerige antropologie en de sociologie. Hij is onder meer bekend door zijn in ballingschap geschreven boek Die verspätete Nation, een analyse van de vraag waarom Duitsland als 'te laat ontstane natie' vatbaar was voor het nationaalsocialisme. Zijn gedachtegang heeft na de oorlog veel invloed gekregen.

Carola Dietze (1973) ontving voor deze Plessner-biografie de Hedwig-Hintze-Preis. Zij studeerde geschiedenis, sociologie, filosofie en slavistiek in Göttingen, Cambridge, Groningen en Sint-Petersburg. Tegenwoordig werkt ze aan de Justus-Liebig-universiteit in Giessen.

'Magistraal werk dat hopelijk de aandacht voor deze nog altijd actuele filosoof verder zal aanwakkeren.', Taede Smeder, NBD Biblion