Veel naoorlogse wijken die zijn gebouwd tussen 1950 en 1975 maken op dit moment grote veranderingen door. Onder invloed van de stedelijke herstructurering worden woningen gerenoveerd of gesloopt en nieuwe woningen, vaak in een duurdere prijsklasse, gebouwd. Als gevolg hiervan zijn er allerlei verhuisbewegingen op gang gekomen. Veel bewoners van gesloopte of gerenoveerde woningen hebben hun heil in een andere wijk gezocht, terwijl de nieuwbouw weer veel mensen van buiten de wijk aantrekt. Een aanzienlijk deel van de bewoners is niet verhuisd, maar ziet de wijk in fysieke en in sociale zin veranderen.
Centraal in dit onderzoek staat de vraag of de stedelijke herstructurering een duurzame oplossing biedt voor bestaande problemen in naoorlogse wijken. Of een uitkomst duurzaam kan zijn, wordt voor een deel al aan het begin van het beleidsproces bepaald. Daarom schenken wij veel aandacht aan de samenwerkingsprocessen tussen de betrokken organisaties, zoals gemeenten en woningcorporaties, en aan de manier waarop bewoners bij de plannen worden betrokken. Verder is gekozen voor een brede insteek door verschillende aspecten in onderlinge samenhang te onderzoeken, zoals de tevredenheid met de woning en de wijk, de wijkvoorzieningen, de sociale cohesie, de veiligheid en leefbaarheid en het imago van de wijk.

De conclusie van het onderzoek is dat op al deze terreinen vaak niet veel vooruitgang is geboekt. Hoewel er soms goede argumenten zijn om een wijk te herstructureren, moet dus worden opgepast voor al te hoge verwachtingen van op de wijk gericht stedelijk beleid.