Ze zette haar masker op en probeerde de herinneringen van de ziel te verdringen, om niet stil te hoeven staan bij de realiteit. Als een sluier verhulde de glimlach alle pijn, verdriet, boosheid en angst. Als door een muur omringd, probeerde zij zich staande te houden in een wereld, die haar voor het leven tekende.Nu is de tijd aangebroken om weer te voelen, te ervaren en te leven. De tijd is gekomen om de herinneringen van de ziel aan de wereld te openbaren.