Op 1 oktober 2013 trad de Wet herziening ten nadele in werking. Daarmee werd het mogelijk een onherroepelijke vrijspraak of ontslag van alle rechtsvervolging te herzien wanneer sprake is van een zogeheten novum of falsum. Indien de herzieningsvordering slaagt, is dat ten nadele van de eerder vrijgesprokene. Die kan opnieuw worden vervolgd, met de aanmerkelijke kans ditmaal wel te worden veroordeeld. In dit boek onderzoekt de auteur of de Wet herziening ten nadele verenigbaar is met het ne bis in idem-beginsel en het recht op een eerlijk proces.De auteur behandelt de betekenis van het ne bis in idem-beginsel, hoe dit in het EVRM is uitgelegd en of er – in het kader van herziening – op dit beginsel uitzondering mogelijk zijn. Aan de hand van de Nederlandse wetsgeschiedenis over herzieningsregelingen gaat zij dieper in op het ne bis in idem-beginsel. Tot slot analyseert de auteur de belangen die ten grondslag liggen aan de toets van het EHRM: welke belangen bepalen de fair balance en welke afweging is daarbij toegepast bij de invoering van de Wet herziening ten nadele.Volgens de auteur stelt de Wet herziening ten nadele strengere – en dus voor de burger meer beschermende – eisen dan het EVRM, en heeft de Wet herziening ten nadele een goede basis gelegd om te voldoen aan de vereiste fair balance in herzieningszaken. Dit betekent echter niet dat elke concrete zaak per se voldoet aan de eisen die het EHRM stelt bij herziening ten nadele.