En nu is er dan Het belangrijkste verhaal van dichter, schrijver en communicatie-adviseur Monica Boschman. Een klein, sympathiek ogend boekje van 64 pagina’s. Inhoudelijk biedt het een methode om met herinneringen en eigen verhalen aan de gang te gaan. Van de eerste stappen (waarom zou ik schrijven, en voor wie?) via de research, de thema’s en de stijl naar het afwerken: het (laten) maken van het boekje en het publiceren. Aan veel onderdelen is te zien dat er goed is nagedacht over de doelgroep (ouderen) en het onderwerp (levensverhalen). Zo wordt een fraai overzicht gegeven van de verschillende vormen die een levensverhaal kan opleveren. Boschman noemt er maar liefst acht, van een volledige autobiografie tot levensgedichten, van fotobijschriften tot bespiegelingen. Daarmee laat ze meteen zien hoe breed de waaier van levensverhalen kan zijn: het hoeven niet altijd autobiografieën te zijn, het kan soms ook een kort verhaal zijn of een column. Bovendien plaatst ze de zoektocht naar de mogelijke vorm tactisch op de juiste plek, namelijk in het begin van het schrijfproces. Dan zul je een vorm moeten kiezen, omdat de vorm grote consequenties heeft voor de manier van researchen, schrijven en uitwerken. De aanwijzingen en tips worden voortdurend verluchtigd met verhalen en anekdotes uit een cursus die Boschman zelf gaf. Daarmee krijg je als lezer meteen een indruk wat voor materiaal deze methode kan opleveren. Goed is ook dat Boschman erkent dat er allerlei belemmeringen zijn die beginnende schrijvers voor zich zien opdoemen. Ze benoemt ze allemaal en heeft aan wat je eraan kunt doen. Bijvoorbeeld: ‘Ik kan mezelf niet inspireren. Vindt u het (nog) moeilijk om voor en vanuit uzelf te schrijven? Neem dan iemand voor ogen, bijvoorbeeld een kind, kleinkind of ander familielid. Wat is voor deze persoon leuk en belangrijk om te weten?’ Op deze manier krijg je als levensverhalenschrijver genoeg bagage, inspiratie en steun om aan de grote taak van het levensschrijven te beginnen. ‘Ieder mens draagt een rugzakje vol ervaringen, belevenissen en verhalen’, schrijft Boschman in haar voorwoord. ‘Steeds meer mensen kiezen ervoor hun herinneringen op te schrijven. Soms gaat dat vanzelf, soms is daar een zetje voor nodig.’ Dat zetje is er nu. Namelijk: dit boek.