Dit boek moest geschreven worden. ‘Eindelijk doorbreek ik de stilte.’

In het ouderlijk huis van Ceren heeft het boze oog de kwade geesten niet buiten de deur weten te houden. Als dochter van een politiek vluchteling uit Turkije en zijn jonge importbruid is Ceren zowel getuige als slachtoffer van huiselijk geweld. Tot tweemaal toe vlucht ze met haar moeder en zusje naar een blijf-van-mijn-lijfhuis, waarna een ruzie tussen haar ouders bijna uitloopt op femicide. Wanneer Ceren zelf een kersverse moeder is, gaat ze haast ten onder aan haar jeugdtrauma’s.
In een stijl die rauw, filmisch en bloedstollend spannend is, spaart Ceren niemand: ook, of misschien vooral, zichzelf niet. Ze laat zien hoe intergenerationeel trauma gezinnen verwoest en hoe de omgeving wegkijkt. Welbewust breken met familie is misschien wel het grootste hedendaagse taboe. Ceren van Marlen laat zien waarom zij tot zo’n ingrijpende beslissing kwam – en wat een bevrijding dit kan zijn.

‘Een literaire stomp in de maag. Virtuoos en diep indrukwekkend.’ – Lale Gül