In de autobiografische non-fictieroman Het gebeurt, het gebeurt elke dag kijkt Christophe Vekeman terug op de vele gesprekken die hij in de loop van de voorbije jaren, na de publicatie van zijn boek Tot God, voerde met atheïsten, medegelovigen en zichzelf. Hij brengt het relaas van zijn goede vriend George, die na een bedevaartbezoek aan de Mariagrot van Oostakker-Lourdes miraculeus genezen werd, maar desondanks niet tot geloof kwam en zelfs, volgens Vekeman, in de greep van ‘de Duivel’ dreigde te belanden. Hij probeert uit te leggen hoe zijn eigen kijk op de verrijzenis van Christus verruimd werd, hij gaat na hoe fictie, wonderen en waarheid zich verhouden tot elkaar, en zo nog heel wat meer.

Maar bovenal laat Het gebeurt, het gebeurt elke dag zich lezen als een bevlogen dankzegging voor de liefde…