In de luwte heeft Hugo Schiltz een aantal gedichten geschreven, vooral kort na de oorlog. Hij bleef ze zijn hele leven koesteren. Alleen zijn intieme vrienden wisten van het bestaan van die teksten af. Hij maakte ze zelf persklaar in 1990. Schiltz schreef klassieke verzen en hield zijn kompas gericht op de poëzie van de Antwerpse dichter Jan van Nijlen, die de tragiek in zijn leven verborg achter romantische beelden. In zijn gedichten schuwt Schiltz de grote gevoelens niet: liefde, vriendschap, heimwee, verdriet. Hij tempert ze met milde ironie en een fijnzinnig verlangen naar rust. De gedichten van Hugo Schiltz verschijnen nu voor het eerst in boekvorm. Henri-Floris Jespers schreef het nawoord bij deze opmerkelijke bundel, een uniek document humain.