Op een laconieke toon, die doet denken aan het dagboek Een vrouw in Berlijn, vertelt Ilka von Zeppelin hoe het was om als kind in Berlijn te overleven. Haar vader is een overtuigde nazi en vecht aan het Oostfront. Het gezin blijft in Berlijn, totdat de Führer alle moeders met kinderen opdracht geeft de stad te verlaten.

De familie vertrekt naar een fraaie, grote burcht in het Frankenland, waar grootvader als geleerde te midden van zijn kunst en boeken leeft. Maar waarom weigert hij aanvankelijk zijn geëvacueerde kleinkinderen op te nemen en verbiedt hij ze de Hitlergroet te brengen? Waarom ontvangt hij bezoekers als Hermann Göring en later Robert Kempner, plaatsvervangend hoofdaanklager bij het proces van Neurenberg? En waarom moet de hele familie hongerlijden, terwijl de burcht vol hangt met kunstschatten?

Zestig jaar na dato beschrijft Ilka von Zeppelin met ongehoorde details de voor een kind verwarrende en vaak onbegrijpelijke gebeurtenissen in de tijd van de nazi's en daarna. Het is mede door dit perspectief dat deze herinneringen zich van andere onderscheiden en een onvergelijkelijk en aangrijpend verhaal opleveren.