Een verborgen parel, daar zoeken we allemaal naar, maar wat we vaak vinden is een keur aan ontluisteringen. Gemierenneuk op de rand van een rokende vulkaan, lijfstraffen en elke dag koolraap. Een lange, kronkelende haar in de huzarensalade, géén mosterd bij de erwtensoep. Het ongerepte plekje blijkt kapotgetiktokt. Daar staat tegenover dat Sylvia Witteman elke dag weer wat nieuws leert, bijvoorbeeld dat je bloed na een moord makkelijker met peroxide verwijdert dan met een hogedrukspuit. En dat er een tuil van moois zomaar te beleven valt, zoals op een stralende lentedag treuzelen bij een bloemenkraam, een onverwachte ijsvogel, een grote, brede, Amsterdammer met een joviaal, gebruind aardappelhoofd. Verse babyolifantjes die voor een orgelende menigte in hun grauwe pyjamaatjes heen en weer stommelen. Geniet er maar van, zo lang als het duurt!