Een lief en opbeurend prentenboek over een jongentje en zijn dementerende opa. Opa vertelde Charlie altijd de spannenste avonturen. Over de piraat die op zijn zolder woonde, en de oude heks die in het schuurtje achterin zijn tuin woonde. Maar opa vertelt nu geen verhalen meer. Hij lacht ook nooit meer. Charlie bedenkt iets en helpt opa zijn lach terug te toveren. Al is het maar af en toe. De impact voor kinderen van dementerende grootouders is groot. Voor volwassenen is het al pijnlijk en onbegrijpbaar, laat staan hoe kinderen het ervaren. Een lief prentenboek met zachte dito illustraties. Het lijkt me wel belangrijk dat het kind nu niet denkt dat hij het gouden ei heeft gevonden, dat hij opa of oma ook weer kan laten lachen. Want alle dementerenden zijn natuurlijk anders. Maar, het is fijn om er met dit verhaal over te praten, dat het nog maar eens duidelijk is dat het vaker voorkomt en dat de kinderen er niks aan kunnen doen. Nou, misschien wel dus. Al is het maar een beetje.