In de avond slaat de twijfel toe.
Misschien is het omdat ik me zo buitengesloten voel.
Omdat er geen plek was aan de gezellige tafel.
Conversaties in het Frans.
Ga ik dit wel kunnen? Elke dag zoveel lopen.
Steeds op zoek naar een nieuwe slaapplek.
Ga ik het volhouden om zo lang van huis weg te zijn?
Wat do´e ik mezelf aan?
‘Ga van je avontuur genieten, mama ’ Ik hoor het mijn zoon nog zeggen op de ochtend van vertrek.
Als ik mijn best doe, voel ik weer zijn lange armen om me heen.
Ik slaak een zucht. Nee, opgeven is geen optie.
Nog 1584 kilometer te gaan. Het schiet al op.