'Het keerpunt', de autobiografie van Klaus Mann (1906-1949) vormt de neer-slag van een uitermate bewogen en strijdbaar leven, vol dynamiek, hoop,teleurstelling en desillusie. Hij geeft niet alleen een intieme inkijk in zijneigen ontwikkeling als avontuurlijke outsider, maar vertelt ook vele detailsover zijn beroemde ouders. Het hectische culturele leven in de jaren twin-tig met de hyperinflatie tijdens de Weimarrepubliek en het gevaarlijkebestaan van emigranten na de Machtübernahme door de nazi's in 1933zijn zelden zo levendig en ontroerend beschreven.Klaus Mann werd al vroeg anti-fascist, om precies te zijn toen hij als acht-tienjarige in 1925 in Rome was. Aanvankelijk niet zo zeer uit politiekeovertuiging, maar omdat het protserige en agressieve machtsvertoon vanMussolini een haast fysieke afkeer bij hem opwekte. 'Het Italië van Mus-solini kon je niet liefhebben. Dan ging het er bij ons, in het republikeinseDuitsland, in vergelijking nog democratisch en vredelievend aan toe?Het duurde niet lang voordat dat een wensdroom bleek. In 1930 schreefhij aan zijn vriend Ricki Hallgarten: 'Ik ben bang voor de Hitler-dictatuur.'Klaus Mann was wars van elke vorm van nationalisme. Het keerpunt isde geschiedenis van een Duitser die Europeaan, van cen Europeaan dieeen wereldburger wilde worden. Na de oorlog moest hij inzien dat zijnlaatste hoop, een verenigd democratisch Europa tussen de nieuwe machts-blokken werd vermalen. De verdeeldheid onder de Europese intelligentsiaen de Koude Oorlog maakte een eind aan zijn laatste illusie. Op 21 mei1949 pleegde hij in Cannes zelfmoord.'Ik kan me voorstellen dat iemand deze monumentale biografie zou latenliggen omdat het met zijn zeshonderd pagina's een haastige lezer afschrikt,maar van iemand die met Het keerpunt begint weet ik zeker dat hij het in éénadem uitleest, van het lichte bijna 'tänzelnde' begin tot het bijna wanhopigeeinde.'- Gerda Meijerink in Vrij Nederland