Bouwkundig, en strategisch gezien, is fort Kezel een gedetacheerd fort buiten de eigenlijke vesting om een strategisch belangrijk terrein op voorhand te bezetten, om alzo het bombarderen van de vesting zelf door de vijand te voorkomen.
De vestingstad Oudenaarde kon men, bij middel van inondatiesluizen voor drie vierden rondom onder water laten lopen.
Ook Vauban had daar reeds rekening mee gehouden, want zijn ravelijnen en lunetten zijn vooral talrijk aan de Beverpoort en aan de Bergpoort. Bovendien wist men uit voorgaande belegeringen dat Oudenaarde steeds werd beschoten van op de Molenkouter te Bevere en de Kezelberg te Edelare.
Vauban had een eigen belgeringssysteem ontwikkeld. Bondig gezegd betekende dit, dat sapeurs met veel geduld parallelle ondergrondse en bovengrondse grachten groeven (une sape). Uiteindelijk kwamen ze aldus onder de muren van de vesting terecht.
In Fort Kezel heeft men dit belegeringssysteem omgekeerd en er een volledig verdedigingssysteem van gemaakt. Volgens de H. Gils is dit een Fort met een volledig tegen-mijnsysteem een unicum in Vlaanderen dat waard is als historisch erfgoed bewaard te worden.