Het kikkertje wil leven is in dagboekvorm geschreven en beslaat de afgelopen twee jaar. Het gaat over mijn genezing van een depressie, het horen van stemmen horen en over ambulante begeleiding door Pameijer, een zorginstelling in de GGZ.
Het is echter ook een verhaal van mijn jeugd en mijn ouders. Wat er allemaal afspeelde rond het stadje de Klundert (Noord-Brabant) in de Tweede Wereldoorlog, over mijn vader die in 1946 als soldaat in voormalig Nederlands-Indië was gestationeerd en over de Watersnood in 1953, toen ik 5 jaar was.
Verder is het boek gevuld met gedachten over mijn geloof, het heelal, techniek, fysica en de tv en over duurzaam leven en het milieu.
Een kikkertje dat ik aan het Waaltje tegenkwam toen ik daar in een sombere depressieve bui op een bankje zat,was de inspiratie voor de titel van het boek.